'Öldür, Öldür, Öldür' adlı kitabında asker Jimmy Massey, Amerika'nın Irak işgali sırasında işlediği savaş suçlarını tüm şiddetiyle anlatıyor..

Aydan AYDIN (Arşivi) 24/11/2006

tarihinde Radikal Gazetesinde çıkan yazı.

Bir Amerikan deniz piyadesinin Irak'taki gerçek tanıklıklarından oluşan Öldür, Öldür, Öldür, alıştığımız şiddet örgüsünü ve ABD'nin Irak'taki saldırılarını anlatmaktan öte anlamlar içeren bir örnek olması itibariyle diğerlerinden ayrılıyor. Kubrick'in 'Full Metal Jacket' filmini izleyen hemen herkesin iyi bildiği profesyonel 'katil'lerin yetiştiği yer olan deniz piyadelerinin arasından çıkıp gelen bir genç adamın, Jimmy Massey'in bir tür günah çıkarması olan kitap, sadece ABD'nin Irak'ta giriştiği katliamları değil, bu katliamları gerçekleştiren insanların nasıl yetiştirildiğini, neden bu derece vicdansız olabildiklerini, öldürmeden kendi varlığının anlamını bulamayan bu insanların trajedisini de ortaya koyuyor. Öldür emrini alan bir genç insanın parmağını tetiğe götürüşünü, hiç tanımadığı bir insanın kafasına nişan alışını ve kurbandan fışkıran kanı görmenin yarattığı rahatlama hissi ile, yeniden tetiğe basma cesaretini kazanmasını anlatmaya uğraşıyor.

Aslında deniz piyadesinin anıları, bir insanın, profesyonel bir katile dönüşebilmesinin nasıl mümkün olduğunu ortaya koyması ile ilgili ve kurbanlarını yok ederken, aynı zamanda kendi benliğinin de nasıl ezildiğini anlatabilmesi açısından da önemlidir. Kitap otomobilde giden bir Iraklıya kurşun sıkmanın, siyasetin dışında ve sözüm ona terörle mücadele konsepti ile alakası olmayan bir öldürme zevki ile bütünleşen, öldürülen insanın bir insan değil de, bir obje, yok edilmesi gereken bir pislik olarak görmesini sağlayan modern savaş teknolojisini de örnekliyor.

Bu sayede yeni savaş konsepti kurşun sıkan askerin, aslında yaşamaya hakkı olmayan ve sadece modern uygarlık kurucularının yüzü suyu hürmetine varolan bir canlı seviyesine indirgerken, modern toplumu korumak ve kollamakla yükümlü Batılı medeniyet savunucuları gerekirse genel insanlık çıkarı adına zararlı olması olası bütün unsurları ortadan kaldırmak çekinmeyeceklerini de ifade ediyor.
Suçu baştan sona ABD yaşam tarzının yarattığı bu potansiyel katillerin üzerine yıkmak kolaycılığından kurtulmak adına söylemekte yarar var, mevcut uygarlık formunun insanlık halini bu derece sıradanlaştırması, insan toplumunun bir kısmının rahatlıkla yok edilebilmesini olanaklı kılması ne yazık ki sadece çağdaş Amerikan toplumunun bir stratejisi olmaktan uzaktır. Aslına bakılırsa silah kullansın ya da kullanmasın bugün Irak'ta ya da dünyanın başka bir yerinde insanların bir kısmı öldürülüyorsa ve dünyanın diğer kısmı bu katliamlara karşı sesini çıkartma cesaretini göstermekten uzaksa ya da en azından büyük kısmı sesini çıkartmayı düşünmüyorsa, işin içinde korkaklık ya da duyarsızlıkla açıklanamayacak kadar trajik bir gerçeğin olduğu da ortaya çıkmaktadır.

Modern toplumun örgütlenişi
Yahudileri ya da Iraklıları yok eden zihniyet, her gün bir kez daha yeniden üretilen modern ilişkilerin bizzat kendisidir. O yüzden Almanların ortak olduğu vahşetin nüansları ABD'de ya da İsrail'de ya da Avrupa'nın nezih, uygar devletlerinde her gün yeniden ortaya çıkar. Bu sadece savaşla ilgili de değildir. Modern toplumun örgütlenişi ve onun kendi ahlakının, umursamazlığı bir erdem olarak ortaya koyması, bütün dünyada sıradan insanların yaşadığı tüm trajedilerde sorumlu olan bizlerin, duyarsız kalmamızın da bahanesini oluşturur. Çünkü öyle olmasaydı; her gün binlerce çocuğun sadece beslenemediği için ölmesi, büyük ve zengin kentlerin varoşlarında biraz temiz su bulabilmek imkânsız hale gelmesi, sokak çocukları para-militer çetelerin hedefi haline gelmesi, zengin ülkelerin işgal kuvvetlerinin Afganistan'da, Filistin'de, Somali'de ya da Irak'ta, koltuk altlarında otomatik tüfekleri dolaşması nasıl olanaklı olabilirdi ki?
O İşgal ordularının her bir askeri, aynı zamanda, mahallenin bir çocuğu, sıradan insanlarla aynı bakkaldan alışveriş eden, aynı tür içkiyi birlikte tüketen bir komşu, birlikte top oynadıkları, kavga ettikleri, seviştikleri bir arkadaşları, hatta sizlerin kardeşi, diğerlerinin oğlu ya da kızı nasıl oluyor? Nasıl oluyor da, bir gün önce kendi kardeşini, sokaktan geçen herhangi bir çocuğu ya da kendi çocuğunu okşamak için kalkan elleri, ertesi gün bir başka çocuğa kurşun sıkabilmek için silahına sarılabiliyor; nasıl oluyor da kendisi ölüm karşısında son derece aciz olduğu ve bir gün mutlaka öleceğini bildiği halde, aynı gün bir başkasını öldürmekten bu derece zevk alıyor? Nasıl oluyor da, evlerinde oturan milyarlarca modern uygar insan televizyonlarının karşısına geçip, ölüm olaylarını ve katliamları umarsızlıkla izleyebiliyor, dünyanın bir kısmı açlıktan kıvranırken, diğerleri nasıl oluyor da yemek zevklerinden ödün vermeyi akıllarından bile geçirmiyor?